Twee boeken van auteur José Al van De weg naar binnen. Met trots ben ik ambassadeur van haar missie; vroeg signalering en preventie van kindermishandeling enerzijds en hulp voor het getraumatiseerde kind in de volwassene anderzijds.
In ‘Het bevuilde nest’ belicht José Al de specifieke sfeer van het opgroeiende kind waarin beide ouders onveilig zijn voor het kind, het huis is geen thuis. Met als gevolg een gedesorganiseerde binding door vroegkinderlijk- en transgenerationeel trauma. Binnen haar werk In de psychotrauma hulpverlening is er een onderbelichte groep slachtoffers naar voren gekomen die zei in dit boek centraal stelt. Het zijn Mensen met vaak onzichtbare breuken die ze vanaf hun kindertijd met zich meedragen, Omdat ze geen veiligheid ervaren hebben binnen het eigen gezin
In de poëziebundel ‘Stille tranen’ brengt José Al haar gedichten en gedachten naar voren die gaan over de eenzaamheid rond de stille rouw van een kindertijd die er niet is geweest. Het verwerken van oud zeer en spanningsvolle opgroeien in gevoel van afwijzing en onveiligheid heeft veel gelijkenissen met een rouwproces doordat beide ouders het kind geen veiligheid en warme geborgenheid hebben kunnen geven. Het is een proces van afscheid nemen van ouders en een ouderlijk huis wat geen thuis is geweest, want opgroeien in een bevuild nest betekent mede door de rol omkering in een positie geplaatst worden waarin zij hun eigen kindzijn niet kunnen beleven.
Het kind in het kind is daardoor langzaam emotioneel versnipperd, verscheurd en naar de achtergrond verdrongen. Deze bundel gaat er niet zozeer over wat er is gebeurd in je kindertijd, maar juist omdat er niet geweest is en wat je door vormen van nalatigheid en verwaarlozing gemist hebt. De diepgaande gevolgen van de minder aanwijsbare maar wel merkbare en vooral voelbare vormen van kindermishandeling. Met zachte kracht wil zij mensen voorbij de blinde vlekken en aannames laten kijken, want wie wegkijkt van het kind in eenzame onveiligheid, zorgt ervoor dat het kind in navolging hiervan bij zichzelf vandaan kijkt en gevangen blijft In de stille tranen van eenzaamheid.
Deze bundel met gedachten, gedichten en Fine Art fotografíe wat tot de verbeelding spreekt, is waardevol en troostrijk door de (h)erkenning voor lotgenoten, waar het boek “Het bevuilde nest’(misschien nu nog) een te hoge drempel is.
